Acht mindfull weken: deel 3

mindfulDe yogamatjes liggen weer in de kast en de meditatiekussens zijn weer veilig opgeborgen. Na een stilte dag in een veel te koude gymzaal op de Uithof in Utrecht is het nu aan ons om thuis zelf verder te gaan. Ik begon meer dan acht weken geleden aan een cursus mindfulness en ik wil graag delen hoe het me is afgegaan.

Al vanaf dat ik begon met mediteren heb ik tegenstrijdige gevoelens over mindfulnesscursussen gehad. Met name omdat het zo ontzettend hip is. Het lijkt soms alsof mensen de cursus willen doen en willen mediteren om zich beter over zichzelf te voelen, om minder druk en gestrest te zijn. Als je last van faalangst, stress en depressies hebt dan kun je wel even bij een MBSR cursus aanschuiven. Daar word je beter van en het is ‘goed’ voor je. Het knaagt aan me omdat ik denk dat meditatie niet bedoeld is als medicijn en ik niet geloof in een vaststaand en opgelegd stappenplan naar geluk. Omdat iedereen andere behoeften heeft en niet alle oefeningen voor iedereen behulpzaam zijn.

 

Elke dag opnieuw

Ik had me aangemeld voor een minor en wist dat de cursus deel van het programma uitmaakte. Gedurende de afgelopen weken heb ik ontdekt dat mindfulness voor mij verhelderend werkt. Ja, ik ben nu beter in staat om op te merken wat ik voel en hoe het met me gaat. Ik voel stress beter in mijn lichaam. Heb mijn gedachten op een rijtje gezet en heb wat handige tips en tricks gekregen om me niet constant te laten meeslepen door een eindeloos vloedgolf aan gedachten. Ik voel me sterker, vriendelijker en ben beter in staat om met twee voeten aan de grond te blijven staan. Zelf als ik zonder saldo in de supermarkt sta of mijn beste vriend heel hard zijn best doet om een award voor grootste flapdrol op aarde in de wacht te slepen. Ik heb alles wat ik tijdens deze cursus hebt geleerd eerder gehoord, en alles weer vergeten. Ik begin elke dag opnieuw.

Klaar?

Nee, ik zal nooit ontkennen dat MBSR een mens goed kan doen. Het heeft me veel gebracht en ik merk aan mijn klasgenoten dat ook zij er veel van opgepikt hebben. Dat vind ik mooi. Ik vind het stoer dat er zoveel mensen zijn die naar meer inzicht en rust verlangen. Ik vind het stoer dat zoveel jongeren zich dagelijks naar hun meditatiekussen proberen te slepen, hoe goed of kwaad het ook gaat. Want dat is niet altijd even makkelijk.
Toch kan ik mezelf er niet van weerhouden om het volgende af te vragen. We hebben nu met meer dan 80 man (en vrouw) gemediteerd. We hebben onze inzichten gehad, ervaringen gedeeld en zijn misschien zelfs allemaal wel wat milden geworden. Maar wat nu? Zijn we klaar? Ben ik klaar omdat ik mijn eigen stress nu zie en voel en er van een afstandje naar kan kijken? Gaat dit echt alleen om mij?

10680703815_a04cee7d37_m
Zou het niet mooi zijn als we dit kunnen delen? Dat mijn realisaties over lijden niet alleen voor mij gelden maar universeel zijn? Dat mijn wens om me goed te voelen, op iedereen van toepassing is? Ik vraag me dus af of het er niet meer om gaat om een goed mens te zijn. Kan mindfulness daarbij helpen? Absoluut. Het is een prachtig begin. En elke ingang is een ingang; of het nou de voordeur, de achterdeur of het keukenraam is. Het zou mooi zijn als een mindfulness cursus de ingang zou kunnen zijn voor een beter leven. Niet alleen voor onszelf, maar voor iedereen. Dat we er niet naar streven om zelf lekker ‘zen’ te zijn, of zo ontzettend ‘mindful’ maar dat we er naar streven om gewoon even te zijn. Gewoon even een goed, waardig mens te zijn. Dat het einde van een mindfulness cursus niet het einde is, maar het begin.

fotobronnen:  cbt-partnership.org, BK on Flickr
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s