Wat is

Binnen het Shambhala Boeddhisme wordt gesteld dat Fundamentele Goedheid er altijd is. Dat het geen begin en geen einde kent en dat het de kern van ons bestaan is. Toch ervaren we het vaak niet zo. Maar soms, bij het zien van een kunstwerk, in de natuur of zelf gewoon op de fiets naar het werk, komt het gevoel van onvoorwaardelijk zelfvertrouwen ineens even op. Zo snel als het komt is het vaak ook weer verdwenen. Michael Gomes, een dichter en rapper uit Rotterdam schreef zijn ervaring van het contrast tussen het wel en niet ervaren van Fundamentele Goedheid en deelt dit met ons in de vorm van proza.

Is dit het? Heb ik hier de oplossing in handen? Bevindt het zich hier? Onder mijn derriére?
Vandaag voelt dat niet zo. Vandaag? Nee eigenlijk al een tijdje. Het heeft zich heel stiekem en geniepig, langzaam maar zeker een pad gebaand naar mijn zijn. Als een soort deken bedekt het alles wat ik ervaar en waarneem. Ik raak in paniek, ik moet hiervan af. Hoe? Als een meedogenloze stalker zit het mij op de hielen al zolang ik me kan herinneren.

Hoe zal ik ooit vrienden met mezelf kunnen sluiten als ik diep van binnen mezelf altijd heb beschouwd als waardeloos? Nergens goed voor, een mislukkeling, vaderloos, moederloos en alleen. Helemaal alleen. Niemand die het ziet, niemand die vraagt waarom. Niemand die het wat scheelt.

Dit is stom!
Hoe heb ik ooit kunnen geloven of zelfs denken dat ik ook maar een kans maakte om hier van af te komen? Deze aap. De aap die mij constant voor de gek houdt en mij belachelijk maakt met elke kans dat het krijgt. Het springt van de hak op de tak en de verwarring die het veroorzaakt lijkt zo solide dat ik het vasthouden kan. Ik sluit mij af maar elke keer als hij de kop weer opsteekt weet het me precies te vinden daar waar ik zorgvuldig een muur heb gebouwd die niemand ooit hoort te ontdekken. Zelfs ik niet. Ik koos er ooit voor om te verwijlen op een plek die aan iedereen voorbijging maar die zo overduidelijk de weg versperde voor iedereen die nadering zocht. Zelfs ik.

Wanhopig op zoek naar antwoorden en oplossingen voor een probleem die mij te boven gaat maar een probleem die, zo lijkt, iedereen wel met me deelt. Voor een moment daar, was ik totaal bevangen door het horen van wat is. Wat is kan niets anders dan het te laten klinken als wat is en het gevoel wat niet anders te beschrijven valt als wat is zorgde, met een ongekende kracht die niet tastbaar is maar wel duidelijk merkbaar, ervoor dat ik wakker schudde.

Even, heel even was daar opeens leegte en ik bevond me er middenin. Was dit het?
Ik bedoel. Het kan niet echt zó makkelijk zijn? Toch?
De aap was zijn boom ingejaagd en voor het eerst kon ik zien waar ik me bevond. De aap kon me niet meer voor de gek houden, hij was nergens meer te bekennen. Opgelucht door de bevrijding die uit het niets was ontstaan durfde ik langzaam uit mijn heilige maar vervloekte plekje te stappen en voor het eerst dingen te waarnemen zoals ze zijn. Zoals het is.

Maar niets ontstaat uit het niets en niets is iets wat niet bespaard blijft door vergankelijkheid en zo kwam het dat niets gebeurde terwijl ik het wel verwachtte. Alles gebeurd met een reden en niets is daarop een uitzondering. Is het niet? Zo snel als wat is verscheen, nog sneller was het verdwenen. Nu ben ik achtergelaten met enkel een hint. Een vage beschrijving van wat is. Hoe meer ik grijp naar het willen begrijpen van wat is, des te meer ik verval op de plek waar ik al mijn hele leven verwijl. Daar waar de aap de scepter zwaait en verwarring bovenop verwarring gecreëerd worden tot levensechte objecten.

En dus vraag ik me op deze dag af: Is dit het? Is het hier? Echt? Zucht, ik weet het niet en op dat moment is daar weer de aap. Ik had hem kunnen zien aankomen, ik wist het. Ik ben toch nergens goed voor. Ik ben waardeloos! Ik sluit mijn tranende ogen en haal diep adem. De aap pakt mijn hand zachtjes vast en streelt het liefkozend. Hij klimt op mijn schoot pakt me stevig vast alsof hij wilt zeggen dat hij om me geeft en dat alles goed komt.

Zachtjes fluistert hij in mijn oor; “Wees niet te hard voor jezelf er was nooit een probleem.” Ik doe mijn ogen open en it’s just me zittend op mijn kussen. De gong gaat, ik droog mijn tranen en terwijl ik opsta besef ik dat ik in het diepst van mijn zijn weet dat er nooit een probleem was.
Er is geen probleem!
Er is enkel wat is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s