Terugblik: Winter Youth Retreat 2013

1551733_681844335180112_644356502_n

Zoals elk jaar begonnen vrienden en familie in december te vragen: ‘wat ga je doen met oud en nieuw?’ Op een of een andere manier was ik wel aangetrokken tot de quote: ‘in the past six years many young people answered this question with: I’m doing more or less nothing!’Teleurgesteld door de feesten en evenementen in de randstad, had ik besloten om dit jaar het ‘anders’ te gaan invullen en ‘niks’ doen met een groep vrienden in een Duitse Schloss…dat leek ons wel wat! Nu, bijna twee maanden later kijk ik terug naar het het Winter Youth Retreat in Schloss Heinsheim.

‘Niets’ doen is uiteraard relatief. Op dit jongerenevenement bracht ik vijf dagen door in meditatieve staat met oude bekenden en een hoop nieuwe mensen. Maar wordt er dan alleen maar gemediteerd? Gelukkig niet! In een sfeer van warmte, openheid en vriendelijkheid vonden er verschillende lezingen, wandelingen en heerlijke diners plaats. Voor, tijdens en na deze activiteiten werd er vrolijk met elkaar gekletst, gedanst, gezongen, gelachen maar ook gehuild en pijnlijke ervaringen met elkaar gedeeld.

1504343_10152078514792976_279423825_o

De mug en de wijze les

Persoonlijk heb ik het meest genoten van de videolezing van Richard Reoch, de president van Shambhala en werkzaam geweest bij Amnesty International. Overigens had deze druk bezette man slechts een uurtje de tijd om met ons door te brengen Hij bezit over een bepaalde charisma die moeilijk te verwoorden is. Richard vertelde tijdens de lezing dat hij betrokken was bij vredesonderhandelingen in het midden-oosten. Tijdens het conflict is er vanuit Amnesty een beroep op hem gedaan of hij daar zou kunnen bemiddelen. Richard vertelde: “tijdens de vredesonderhandelingen had ik last van muggen op mijn hotelkamer, en ja een mug…dat is iets waar iedereen wel eens last van heeft. Ze steken je, ze zuigen een beetje bloed van je op en vervolgens hou je er een jeukend bultje aan over. Mijn natuurlijke gedachte was om de mug dood te slaan. Maar wat voor signaal zou ik, midden in deze vredesonderhandelingen, afgeven als ik deze kleine mug dood zou slaan? Ik besloot om dat niet te doen. De mug leerde mij een ontzettende wijze les: hij leerde me om nederig te zijn en die les heb ik ook meegenomen in de vredesbetrekkingen.” Het mag duidelijk zijn dat ik digitaal aan z’n lippen hing.

Een tevreden terugblik

Als ik zo opschrijf klinkt het fantastisch en inspirerend wat ik heb meegemaakt, maar het heeft ook veel bij me losgemaakt. In elke groep ontstaan vroeg of laat spanningen. Waar ik het nog steeds het meest van opkijk is hoe er tijdens die week met die spanningen en irritaties werd omgegaan. Een klein voorbeeld daarvan is de troep die je met z’n allen maakt. Soms gebeurt het weleens dat mensen hun afval of troep niet opruimen. Zonder klagen of mopperen wordt heel onzelfzuchtig andermans rotzooi opgeruimd terwijl mensen in het dagelijks leven elkaar daar toch regelmatig op een agressieve manier aanspreken of verwijten naar elkaar maken. Op een of een andere manier was er toch ruimte om daar anders mee om te gaan dan dat we in het dagelijkse leven zouden doen en dat is iets waar ik met veel voldoening op terug kijk.
Tekst: Kinman
Foto’s: Anne Lepelaars
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s