BYN Leiden: Rituelen

rigdenHet Boeddhisme kent vele rituelen en vormen. De één bekender dan de ander. Toch zijn deze rituelen voor de meeste van ons nietszeggende handelingen waarvan het doel en de betekenis onbekend zijn. Tijdens de Buddhist Youth Night in Leiden gaf Alexander ‘t Hart een lezing waarmee hij een brug wist te slaan tussen ons eigen verlangen om te weten wie wij in essentie zijn en de betekenis van een waardig leven.

Levend voelen

De avond begint met een ontroerend verhaal over de persoonlijke zoektocht van Alexander ’t Hart naar de zin van zijn leven. Hij vertelt hoe hij na jarenlang parachute gesprongen te hebben om zich levend te voelen, van de één op andere dag in aanraking kwam met de Shambhala traditie. Na het lezen van het boek ‘The Sacred Path of the Warrior’ van Trungpa Rinpoche dat hij binnen één dag uitlas in zijn tentje, besloot hij zijn leven radicaal om te gooien. Hij vertelt ons hoe hij werd geraakt door de boodschap van Shambhala waar uitgegaan wordt van de inherente wijsheid die ieder van ons bezit. De negatieve boodschap van de kerk waar hij mee opgroeide, en die tot op heden in onze cultuur aanwezig is, was daarmee van de baan.

Rituelen om ons te herinneren

Naar aanleiding van het zien van de documentaire An uncommon king’ tijdens de vorige BYN, kregen wij deze avond de kans om dieper in te gaan op de betekenis en zin van de vele boeddhistische rituelen. Samen komen we tot de ontdekking dat deze symbolen en vormen bedoelt zijn om ons tijdens onze meditatie te herinneren aan onze eigen inherente wijsheid, oftewel ‘Fundamentele goedheid’. Zo symboliseren bijvoorbeeld de zeven schaaltje water op de schrijn hetgeen dat wij offeren om met deze wijsheid in aanraking te komen. Bijvoorbeeld door het bijwonen van een jongerenavond zoals vanavond, het praktiseren van meditatie of het uitwisselen van onze persoonlijke ervaringen. Maar ook het aangaan van onze uitdagingen en obstakels in het dagelijks leven waar een hoop energie en moed voor nodig is. Verder herinnert het beeldje van de Padmasambava die in zijn rechterhand een drietand vasthoudt, ons aan de drie vergiften: passie, trots en onwetendheid. Deze gebruiken we vaak onbewust in momenten van angst om onszelf te beschermen, de één zichtbaarder dan de ander. Om de begrippen iets kenbaarder te maken worden deze vergeleken met vluchten, bevriezen of vechten. Deze spelen bijvoorbeeld op tijdens onze angst voor situaties die veranderen en anders zijn dan we hadden verwacht, maar ook het aangaan van oprechte contacten met mensen dat kwetsbaarheid met zich meebrengt.

Blijk van erkenning

Een ander ritueel dat een belangrijke plek inneemt is het buigen bij binnenkomst van de schrijnruimte. Het gaat hier niet om een verering van iemand anders, wat in eerste instantie vaak wordt gedacht, maar een uiting van respect naar onszelf. Het mooie van deze buiging kan de waardige en oprechte aandacht zijn die we hiermee aan onszelf leren schenken. Iets wat de meeste van ons niet kennen en daarom geen gekke beoefening zou zijn. Tevens wordt deze buiging gebruikt tijdens verschillende rituelen zoals het starten en afsluiten van bijeenkomsten. Naarmate de avond vordert krijgen we twee buigingen in levende lijve te zien wanneer Koen en Alexander van plaats wisselen. Een ritueel waar een aantal stappen bij horen en waar om de beurt naar elkaar wordt gebogen. Een warm moment om te aanschouwen want het wordt duidelijk dat het hier gaat om meer dan slechts een buiging. Ze kijken elkaar met een glimlach aan, ondanks wellicht het ervaren van onwennige gevoelens en geven op deze manier een blijk van erkenning naar de ander. Vervolgens sluit Koen de avond af met het laten ringen van de gong dat ons tevens herinnert om in ‘het hier en nu’ aanwezig te zijn door onze aandacht te verleggen naar het geluid, totdat deze in de ruimte opgelost is.

Genoeg om te onderzoeken!

Het was een bijzondere avond voor mij om te mogen aanschouwen hoe iedereen meegenomen werd in een nieuwe wereld van symbolen. Ik kan mij nog goed herinneren hoe gek of onwennig het voelde om al die rituelen in levende lijve te ondergaan tijdens mijn verblijf in Dechen Chöling van afgelopen zomer. Soms leek het te veel van het goede maar toch bleef ik nieuwsgierig naar de betekenis en mijn persoonlijke ervaring. Wat ik in die tijd merkte is dat ik de sfeer en kracht kon leren voelen wanneer ik mijzelf die kans gaf. Voor mij is het dan ook de kunst om hier voor open te staan in plaats van mij mee te laten sleuren in mijn hoofd vol gedachten en oordelen. Daarna kan ik er altijd nog wat vinden mocht die behoefte zich aandienen. Al probeer ik dat met man en macht los te laten omdat ik mij besef dat het een muur vormt tussen mij en de wereld zoals hij daadwerkelijk is.

Door: Sylke Muller

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s