Leer: Vergankelijkheid

FadingNa een zomer lang lanterfanten is het voor mij weer eens tijd om wat boeken te bestuderen. Dit keer duik ik in ‘What Makes You Not a Buddhist‘ van Dzongsar Jamyang Khyentse. Hij beschrijft aan de hand van de vier zuilen wat iemand wel en wat iemand niet een boeddhist maakt. De vier zuilen kunnen gezien worden als de essentie van de boeddhistische leer. Daarnaast maken deze zuilen duidelijk wat her verschil is tussen het boeddhisme en andere religies. Ik begin mijn onderzoek met de eerste zuil ‘all compounded things are impermanent.’

In het eerste hoofdstuk van zijn boek schrijft Dzongsar Jamyang Kyentse over het leven van Prins Siddharta. De prins groeide op in een gigantisch paleis en leefde een beschermd leven. Hij werd omringt met rijkdom, mooie vrouwen, goede vrienden en alles wat iemand zich kan wensen. Toch had hij het gevoel dat er iets miste en vroeg hij zijn vader of hij de wereld buiten de paleismuren mocht zien. Na veel aandringen mocht de prins dan eindelijk met een dienaar, Channe genaamd, een paar uitstapjes maken. Tijdens deze uitstapjes werd hij geconfronteerd met ouderdom, ziekte en de dood. Dingen waar hij nog nooit van had gehoord.

In het boek staat

‘Upon first hearing the story of the dawn of Siddharta’s realization, we might think that eh was remarkably unsophisticated. It seems strange to hear of a prince, raised to lead an entire kingdom, asking such simplistic questions. But we are the ones who are naive. In this information age we are surrounded by images of decay and death—beheading, bullfights, bloody murder. Far from reminding us of our own fate, these images are used for entertainment and profit. Death has become a consumer product. Most of us do not contemplate the nature of death on a deep level. We don’t acknowledge that our bodies and environment are made up of unstable elements that can fall apart with even the slightest provocation. Of course we know that one day we will die. But most of us, unless we have been diagnosed with a terminal illness, think that we are clear for the time being. On the rare occasion that we think about death, we wonder, how much will I inherit? Or Where will they scatter my ashes? In that sense we are unsophisticated.’*

Mijn eigen ervaring

Alles wat je hebt zul je kwijtraken. Je Iphone blijkt niet te kunnen zwemmen, je huisdier loopt weg of gaat dood, je familie en vrienden verdwijnen uit je leven, je favoriete schoenen gaan stuk en je favoriete spijkerbroek wordt te groot of te klein. Alles is vergankelijk. Ik denk dat we er zelf niet zo bij stil staan. Als ik kijk naar actiefilms of de krant lees. Als ik foto’s zie van dood of geweld denk ik er niet bij na. Als ik een in de prak gereden auto in de krant zie staan met daarnaast een artikel dat het een dodelijk ongeluk was denk ik hooguit ‘goh vervelend’ maar wat heb ik er mee te maken? Nou moet ik wel zeggen dat ik een hekel heb aan al die sensatie in kranten en dat ik het totaal smakeloos vindt dat zulke foto’s gebruikt worden om meer kranten te verkopen.

Als ik terugkijk op mijn leven zie ik niets anders dan verandering. Ik woon niet op de zelfde plek, heb geen contact meer met vrienden van vroeger maar heb wel weer nieuwe vrienden gemaakt. Ik ben gegroeid, maar ben nog steeds niet groot. Ik ben geen kind meer, ook al wil ik daarmee niet zeggen dat ik super volwassen ben. Ik ben verliefd geweest en heb mijn hard gebroken. Als tiener droeg ik zwart, grijs, bruin, en legergroen, tegenwoordig manifesteer ik me meer als een regenboog. Mijn lange haren zijn nadat ik ze twee jaar geleden ten hoogte van mijn kaaklijn heb afgeknipt alweer op borstlengte. Mijn elektronische apparaten schijnen niet van kokend water te houden of blijven liever in de trein achter.

Deprimerend?

Nu is het ontzettend makkelijk om een soort van ‘wat heeft het dan allemaal voor zin’ bui te komen. Waarom kleed ik me dan nog aan ‘s ochtends? Waarom doe ik dan mijn best nog voor dingen? Het antwoord daarop is denk ik vrij simpel.  Zonder de dood zou er geen leven zijn. Zonder eind is er geen begin. Leven is bijzonder, waardevol. Alles is waardevol omdat het niet blijvend is. Het level is bedoeld om geleefd te worden. Hoewel dat heel logisch en simpel klink merk ik zelf dat dat nog best lastig is. Ik kan urenlang nadenken over dingen die gebeurd zijn en die ik anders had gewild. Net zo goed kan ik me zorgen maken over volgende week, of hoe mijn leven er in de toekomst uit gaat zien. Ik ben nooit in het ‘nu’ zoal ze dat zo mooi zeggen. Dan denk ik: is het niet zonde om altijd maar te blijven hangen in het verleden? Is het niet zonde om me elke seconde van de dag zorgen te maken over wat er misschien over 2,5 of 10 jaar wel of niet gaat gebeuren? Ik hebt er weinig tot niks over te zeggen. Ik denk dat de sleutel naar geluk wat dit betreft ligt bij dankbaarheid. Dankbaar zijn voor de dingen die ik nu heb, de mensen die ik kent, de kansen die ik krijg. Elk moment dat ik toch weer in een depri bui terecht kom omdat er weer een fase in mijn leven is afgelopen dan heb ik hier nog een mooie quote van Taoistisch meester Lao Tse ‘New Beginnings are often disquised as painful endings’.

*Bron: Dzongsar Jamyang Kyentse, (2007) ‘What Makes You Not a Buddhist’, Boston, Shambhala Publications.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s